Κυριακή Σκοπελίτη
Οπτομέτρης Εκτίμηση –Αποκατάσταση –Εκπαίδευση 

Επιμέλεια-Συνεντεύξεις: Έλενα-Νατάσα Καΐτσα

 

Κατά τη διάρκεια της ημερίδας μιλήσαμε για την ολιστική προσέγγιση στην αποκατάσταση των ασθενών με χαμηλή όραση. Μία προσέγγιση η οποία οφείλει να είναι
ολιστική όχι μόνο στην εκπαίδευση και ενημέρωση αλλά και στην καθημερινή άσκηση του επαγγέλματος μας. Η προσέγγιση αυτή χωρίζεται σε δύο βασικά κομμάτια. Στο πρώτο κομμάτι έχουμε την εκτίμηση της χαμηλής όρασης και στο δεύτερο, την εκπαίδευση στην αποκατάσταση των ατόμων που κάποια στιγμή της ζωής τους βρέθηκαν με χαμηλή όραση αλλά και στην εκπαίδευση της βέλτιστης χρήσης της όρασης των ατόμων που γεννήθηκαν με χαμηλή όραση.
Τι εννοούμε όμως λέγοντας χαμηλή όραση; Ο όρος «χαμηλή όραση» δηλώνει ότι ένα άτομο δεν είναι μεν τυφλό όμως έχει μία όραση μικρότερη αυτής που ορίζουμε ως φυσιολογική. Έχουμε λοιπόν να κάνουμε με έναν λειτουργικό περιορισμό των οφθαλμών ή του οπτικού συστήματος που θα μπορούσε να οδηγήσει σε μία οπτική αναπηρία, σε ένα περιορισμό των προσωπικών ικανοτήτων του ατόμου αλλά και της κοινωνικό-οικονομικής του ανεξαρτησίας.
Στο πρώτο μέρος της παρουσίασής μου προσπαθήσαμε να κατανοήσουμε καλύτερα τι εννοούμε λέγοντας χαμηλή όραση από την ματιά ενός οπτομέτρη. Σίγουρα το πρώτο
πράγμα που θα έρθει στο μυαλό κάποιου είναι η μειωμένη οπτική οξύτητα. Ακόμη όμως και σε αυτή την τόσο προφανή απάντηση δε θα πρέπει ποτέ να ξεχνάμε την αξιολόγηση τόσο της μακρινής όσο και της κοντινής οπτικής οξύτητας μιας και σε πολλές παθήσεις διαφέρουν τόσο πολύ! Μειωμένη όμως όραση είναι και ένα μειωμένο οπτικό πεδίο, μία φωτοφοβία, μία διπλωπία ή μία διαταραγμένη οφθαλμοκίνηση, μία παραμορφωμένη όραση και φυσικά οποιαδήποτε δυσκολία οπτικής αντίληψης.
Στόχος μας φυσικά είναι να καταπραΰνουμε και να βελτιώσουμε αυτά τα συμπτώματα της χαμηλής όρασης ενός ασθενή με σκοπό την βελτίωση της καθημερινότητας
και ανεξαρτησίας του. Ξεκινώντας λοιπόν μία εξέταση χαμηλής όρασης ιδανικά θα θέλαμε ο ασθενής μας να προσκομίσει μία γνωμάτευση από τον θεράποντα οφθαλμίατρο του και κάποια απεικονιστική εξέταση (π.χ. μία οπτική τομογραφία, έναν αυτοφθορισμό, ένα οπτικό πεδίο κ.λπ.), στοιχεία που θα μας οδηγήσουν σε
μία γρήγορη και ακριβής πρώτη εκτίμηση της υγείας των οφθαλμών και της όρασης του ασθενή μας.
Στη συνέχεια θα χρειαστεί να πάρουμε ένα καλό ιστορικό (βασική ερώτηση: Ποιες είναι οι προσδοκίες τους από την εξέτασή μας!) και να αξιολογήσουμε την οπτική οξύτητα του ασθενή μας (ποσοτική και ποιοτική). Να σημειώσουμε εδώ ότι, οι τεχνικές διάθλασης σε ασθενείς με χαμηλή όραση υπόκεινται κάτω από διαφορετικούς κανόνες (εν μέρει) σε σχέση με αυτές που θα εκτελούσαμε σε έναν ασθενή με οπτική οξύτητα 10/10. Θα χρειαστεί επίσης να κάνουμε στις περισσότερες περιπτώσεις
και κάποιες περαιτέρω εξετάσεις όπως π.χ. έναν έλεγχο οπτικού πεδίου, έναν της διόφθαλμης όρασης, μία χρωματική αντίληψη κ.λπ.
Έχοντας λοιπόν τη δική μας εκτίμηση της χαμηλής όρασης, οφείλουμε να συζητήσουμε με τον ασθενή μας ποιες θεωρούμε κι εμείς ότι είναι οι λειτουργικές δυσκολίες και ανάγκες τους και να ολοκληρώσουμε την εξέταση μας είτε εφαρμόζοντας είτε ενημερώνοντας τον ασθενή για τις οπτικές (μεγεθυντικοί φακοί/γυαλιά, ηλεκτρονικά βοηθήματα κ.λπ.) και μη οπτικές παρεμβάσεις (φωτισμός, λογισμικά και εφαρμογές για χαμηλή όραση κ.λπ.) που θεωρούμε ότι θα βελτιώσουν την καθημερινότητά τους.
Στο δεύτερο μέρος της παρουσίασης μου, μιλήσαμε για τις νέες προσεγγίσεις στα βοηθήματα χαμηλής όρασης. Δυστυχώς στη χώρα μας το κομμάτι αυτό δεν είναι ιδιαίτερα αναπτυγμένο και σίγουρα θα θέλαμε περισσότεροι ειδικοί να εμπλακούν στην ανάπτυξή του αφού οι λύσεις που μπορεί να προσφέρει η χρήση της τεχνολογίας είναι εκπληκτικές. Κάποιες φορές εντυπωσιακά καινοτόμες και άλλες πάλι εντυπωσιακά βοηθητικές μέσα από την απλότητα τους!
Κλείνοντας λοιπόν αυτή τη περίληψη της ομιλίας μου για την ημερίδα που διοργάνωσε η ΠΕΟΟ με αφορμή την παγκόσμια ημέρα όρασης, αυτό που θα ήθελα να κρατήσουμε είναι ότι η σχέση μας με τον ασθενή είναι μία σχέση εξελικτική. Μία σχέση στην οποία οι απαιτήσεις αλλάζουν με το πέρασμα του χρόνου και που σίγουρα
δεν μπορεί να οριστεί μέσα από μία και μοναδική επίσκεψη. Η προσέγγιση αυτών των ασθενών πρέπει να είναι ολιστική και το λιγότερο που οφείλουμε είναι να είμαστε σωστά καταρτισμένοι και πάντα ενημερωμένοι τουλάχιστον σε ό,τι αφορά τις εξελίξεις στα βοηθήματα χαμηλής όρασης.

Τελευταία Έκθεση

Θα φωνάξω τη μαμά μου ΠΕΟΟ Summer Spot 2018